مامانم وقتی آمده بود پیشتون که به شما گفت می دونه خیلی سختی و درد و رنج کشیدید!

گفت که می دونه تحمل مصیبت شما دشوارست. خدا… مگه مامانم همونجا این حرف ها رو برایت نگفت؟ مگه مامانم نگفت که اینطور امتحانش نکنی؟ خدایا، هنوز یک ماه از دعا های مامانم نگذشته بود که همون امتحان ُ برایش نوشتی!!

کاش هیچ وقت توجه ام به این موضوع جلب نشده بود که" تو سن بیست هیچ اتفاق غم انگیزی، هیچ داغ از دست دادن عزیزی، را تجربه نکرده ام".  با چشم خودم ندیده بودم که چطور محیط و جو خانه تغییر می کنه، از عضو چهار ساله تا بزرگ خانواده صورتشون خیس بشه ازاشک! روز ها و شب ها، صدای ناله و گریه ی خانواده ام را با گوش های خودم نشنیده بودم؛ هیچ وقت تا حالا، از صدای ناله و مویه ی پدر بزرگم از خواب نپریده بودم و شروع نکرده بودم به همراهیش. هرگز نمی تونستم تصور کنم فلانی وقتی گریه کنه  و داد بزنه چه شکلی می شه!پیش نیومده بود بترسم از اینکه مامانم رو ببینم- اونم بعد از چند ماه!- هیچ وقت بابا منوآروم نکرده بود و برام دلیل نیاورده بود که برم پیش مامان چون الان بهم احتیاج داره.هیچ وقت اونقدر پیش مامان کم نیاورده بودم! تا اون روز جلوی چشم اووووووون همه آدم گریه نکرده بودم. خونه ی مامان بزرگ اینا تا اون روز اونقدر شلوغ نشده بود.- بجز عروسی ِ ایسی دایی، تا جایی که من یادمه-

هیچ وقت بغض به اون بزرگی رو لای رختخواب های مامان بزرگ نترکونده بودم. تا اون زمستون صورت خاله ام رو اونقدر سفید و بی روح ندیده بودم. هیچ روزی از دیر کردن مامانم اونقدر نگران و دیوونه نشده بودم. هیچ وقت سر عمه ام داااد نزده بودم. هیچ وقت از وحید نخواسته بودم دستم را فشار بده، هیچ وقت بغلش نکرده بودم. ندیده بودم مامان بزرگ دامن به دست، بالا و پایین بپره، درخونشون چهار طاق باز باشه و همسایه هایی که نمیشناختمشون، مثل مهمونای نا خونده گوشه و کنار خونه ایستاده باشند. تا اون روز، اون همه ساعت، خبری به اون  وحشتناکی و به اون بزرگی رو تنهایی نشنیده بودم،تا حالا تو مدت چند ساعت، اون همه دروغ نگفته بودم. تا اون روز اونقدر ترسو نشده بودم.

تا اون روز…

در این شبهای قدر همدیگر را به یاد بیاوریم و برای همه

دعا کنیم تا رحمت پروردگار بر ما نازل شود.

    آمیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن

                   بهش گفتم هوس خودکشی به سرش نزنه هااااااا...

                   لعنت...

باران می بارد امشب.

همیشه، از بچگی،باران را دوست می داشته ام.چند سالی می شود که بیشتر دوستش می دارم.

تو را به یادم می آورد.امشب دوباره دلم هوای تو را کرده.

می توانم چند صفحه از کاش هایم برایت بگویم- می دانی که!برای من چند جمله نویس،چند صفحه خیلی زیاد است.- اینها را-کاش ها را- نمی گویم؛دوست دارم از بودنت بگویم. دوست دارم از وقتی بنویسم که هستی.

اصلن اشکالی ندارد. این حالم را دوست دارم.چون هر بار تو هستی اینطورم.هر بار باران می بارد و تو را نزدیکتر می بینم، می ارزد به بهم ریختگی حالم.

توجهی نکن!

اگر لحن صحبت کردنم تغییر کرده، اگر صدایم جور دیگری شده، اگر سکوت هایم طولانی تر و تعدادشان بیشتر می شود، دلگیر نشو.

می دانم که سکوتم را دوست نداری.همیشه، هر وقت ساکت شدم ، گفتی سکوتم اذیتت می کند،ناراحتت می کند.

دوست ندارم اذیت شوی.

دارم حرف می زنم.حرف می زنم تا ساکت نباشم،تا سکوتم ناراحتت نکند.صدایم را می شنوی؟ با "تو"حرف

 می زنم. برای"تو"حرف می زنم.

اینجا بارش باران خیلی شدیدتر شده!!

نکند از حرف هایم بوی غم احساس کنی ها! ببین ،لبخند می زنم،غمگین نیستم.

دارم به "تو"فکر می کنم؛خوبم.

 .

*نام یکی از آهنگ های گروه Queen

قبل از اینکه بساط نوشتن ام را جور کنم،مدام این جمله در ذهنم تکرار می شد:

خیلی وقتها دلم برای خیلی چیز ها ،خیلی تنگ می شود.

خیلی وقتها دلم برای خیلی چیز ها ،خیلی تنگ می شود.گاهی برای دوره ی خاصی از گذشته،گاهی برای آدم های مختلفی که می شناسمشان،برای وسایل ام،برای شهرم،خانه هایی که هر چند سال یکبار-و به ندرت دوبار!- مجبور به ترکش می شدیم.گاهی دلم برای خودم تنگ می شود.

وقتی غمگین می شوم،نمی دانم دلم تنگ شده یا واقعن غم گین شده ام!!

البته هر بار دلم تنگ می شود،غمگین هم هستم.

.

.

.

می بینید؟؟

دیگر خودم هم فهمیده ام که این حرفهای بی سر وته،فقط یک بهانه گیری ساده است.

.

من اصلن آدمی با روابط عمومی خوب یا سخنور و صفاتی از این دست –حتا نمی دانم کدام صفات مربوط به این افراد می شود!!!!همین افرادی که سعی میکنم متوجه تان کنم در گروهشان جایی ندارم. – نیستم. از همان ابتدا هم خودش بود که خواست حرف های دلش را برایم بگوید! انگار به زور مرا بنشاند و برایم حرف بزند! همین بود که من شک می کردم به رفتارش.

آنقدر در نظرم عجیب می آمد که مثل آدم های ساده لوح، روک و پوست کنده به خودش هم گفتم نسبت به رفتارش مشکوکم. بنده ی خدا هم کاری نکرد جز اینکه کمتر خبر بگیرد و حرف بزند.

شخصی را می شناسم که در مورد خودش می گوید :(با بچه ها که حرف پیش می آد و از هر دری سخنی ،شروع می کنن به درد دل گفتن باهام ) ولی من، تا به حال کسی را به عمد یا غیر عمد وادار به حرف زدن نکرده بودم.